Geprekken in de coupé
Gesprekken tijdens de treinreis…
Lieve allemaal,
De trein blijft rijden, al is het over bergen en dalen. Het is een zwaar traject. Nog twee chemo’s te gaan… Lichamelijk begint het er allemaal steeds meer in te hakken. Als mensen me bellen en/ of spreken vragen ze hoe het met me gaat? Dan zou ik normaal gesproken zeggen dat het goed met me gaat. Maar ik zou liegen als ik dat zou zeggen. Het gaat niet goed. OK in mijn hoofd wel, ik ben niet depressief, en ik weet waarvoor ik het doe. Maar dat wil niet zeggen dat ik me toppie, joppie voel. Dingen die ik er eerst tussendoor deed en niet overnadacht zijn nu min of meer een dagtaak geworden. Mijn wereldje is klein aan het worden. Het is aan alle kanten overleven. Niet klagen maar dragen zeg ik tegen mezelf. Nog ‘maar’ twee chemo’s te gaan. En dan pas gaan nadenken over de rest…Ik moet mezelf aan de praat houden, en ondanks mijn lichamelijke beperkingingen probeer ik vooral de 2e en 3e week van de chemokuur afleiding te zoeken. De muren thuis komen op me af. Auto rijden gaat in week 2/3 prima. Geeft een bepaald gevoel van vrijheid.
Mensen hebben het druk, had ik ook voor ik in deze trein stapte, de aandacht wordt wat minder. Vind ik ook niet erg. Da’s normaal. Life go’s on.
Eigenlijk heb ik nu ook veel te veel tijd om over dingen na te denken. Om er maar een paar te noemen. Wat is de zin van het leven? Waar kan ik nu nog mijn drijfveer en energie vandaan halen? Vind ik ooit die prins op het witte paard nog? (lekker belangrijk nu). Etc… En weet je ik kan jullie deze vragen niet beantwoorden. Het enige wat ik weet is dat ik nog niet dood wil. Daar wil ik nog graag mee wachten. Dus blijkbaar is dat overlevingsmechanische erg groot.
Alle maskers vallen af. Er blijft niet meer zoveel van je over als je in de trein gestapt bent waar ik in zit. In gesprekken met vrienden kom ik tot diepgang waar ik anders nooit gekomen was. En dat is heel erg waardevol. Zo had ik het met mijn vader over begraven of cremeren. En eigenlijk wil ik daar nog helemaal niet over nadenken. Maar door het traject waar ik in zit word ik wel met de neus op de feiten gedrukt. Natuurlijk ga ik voor genezing. Maar ik ben me wel zeer bewust van de vergankelijkheid van het leven.
Ik hoop voor jullie dat jullie leven zoveel mogelijk zijn gangetje gaat, en dat je je kunt ergeren aan de kleinste dingen.
Maar één ding: Niets is vanzelfsprekend!!!
liefs Annedike