Lieve allemaal,
Ik heb geen idee of jullie mijn weblog nog wel eens lezen, maar ik vond het toch tijd om weer wat te schrijven.
December was geen makkelijk maand voor mij. Het hele jaar 2011 is voorbij gekomen, en ik heb de nodige nachtmerrie’s gehad. Sinds ik weer ‘beter’ ben, ben ik te snel gegaan. iedereen zei dat tegen mij, maar ja aangezien ik een beetje eigenwijs ben….;-)
Er zijn die maand leuke dingen gebeurd, ik heb weer vriendinnen gezien uit mijn middelbare schooltijd. Maar er zijn ook vervelende dingen gebeurd op het thuisfront. Inhoudelijk ga ik hier verder niet op in, maar het heeft wel de nodige gevolgen gehad. Veel pijn, verdriet en dat soort gevoelens zijn de revue gepasseerd. En ik heb daardoor ook de nodige beslissingen moeten nemen.(helaas).
Mijn werk gaat goed. daarin vind ik een bepaald rust.
Alleen kan ik het met mezelf nog niet zo vinden. Ik vind het lastig om alleen te zijn, en wil eigenlijk meer uit het leven halen. Maar ik weet nog steeds niet hoe? Die onrust blijft. Ik ‘moet’ mezelf rust gunnen, maar dat lukt nog niet zo goed. Wat het krijgen van kanker niet met je kan doen!!! “Tijd heelt alle wonden” zou mijn moeder zeggen, en “count your blessings”. Dat probeer ik ook te doen, maar toch???
Gelukkig heb ik regelmatig goede gesprekken met een professioneel persoon en dat helpt mij zeker verder.
Gisteren ben ik door mijn ‘papieren’zooi’ gegaan en vond brieven van Ingrid. Ingrid was een zeer goede vriendin van mij en is in 2006 overleden aan borstkanker. Wat herken ik veel van mezelf in de brieven die zij toen aan haar familie en vrienden heeft gemaild. Blijkbaar doorloop je allemaal hetzelfde proces bij het ‘krijgen’ van kanker. Zij is er aan overleden, en ik voel me bijna schuldig ten opzichte van haar dat het nu weer beter gaat met mij. En zo ben ik aan het stoeien met een wir war aan gevoelens.
Dit jaar ben ik begonnen met het nemen van de Nieuwjaarsduik. Weg met 2011. Welkom 2012! Een slechter jaar dan 2011 kan het voor mij niet worden, toch?
Aan de ene kant is het vanzelfsprekend dat mijn leven nu weer op de oude voet doorgaat, en aan de andere kant wil ik dat helemaal niet. En wil er iets mee doen. Ik hoop dat dat antwoord een keer gaat komen. Een mooie uitspraak vind ik dan ook: “droom met je ogen open, en leef niet met je ogen dicht”!
liefs,
Annedike
