Annedike | Archief

Lieve allemaal,

Ruim een jaar later……

Inmiddels ben ik de draad weer aardig aan het oppakken. Ik werk weer bijna volledig. En heb het allemaal weer aardig op de rit. Met de kinderen gaat het erg goed. Natuurlijk zijn er de afgelopen tijd wel de nodige discussies geweest. En ook heb ik af en toe aardig de wind van voren gekregen. Heftig allemaal, maar wel goed! Ook voor Matthijs, Roos-Anne en Yannick is het een zeer heftige tijd geweest.

Waar ik alleen wel erg veel ‘last’ van heb deze periode is dat zo ongeveer mijn hele leven aan het voorbijkomen is. Leuke dingen, verloren liefde(s), ‘zaken’ waardoor ik me ‘mislukt’ voel, maar ook ‘zaken’ die ik heb overwonnen…

Het lijkt wel een film van mijn leven tot nu toe. Het is verwerken, een plek geven, en weer vooruit kijken.

De grootste vraag die ik voor mezelf heb is: wat wil ik met de rest van mijn leven? Maar daar ben ik nog niet helemaal uit.

Eerst maar weer bij de basis beginnen.

Wat ik wel heel erg mis is een ‘maatje’. Ondanks het feit dat ik heel veel goede vrienden heb kan ik me in mijn hele proces toch wel behoorlijk alleen voelen. Maar ja, denk ik dan….je wordt alleen geboren en je gaat alleen weer dood.

Mijn grote voorbeeld op dit moment is Isa Hoes. Zij heeft vorig jaar haar man Antonie Kamerling verloren. Hij was manisch depressief en kon niet meer verder. Ook zij heeft de draad weer opgepakt!

Iedereen krijgt zijn of haar deel. Het kleurt je en het vormt je.

Geniet, lach, huil, overdenk, leef in het nu, en kijk vooruit (ook met deze mist;-).

liefs Annedike

Lieve allemaal,

Inmiddels ben ik alweer ruim 3 ½ week thuis. En ik kan zeggen het gaat goed!
Ik barst van de energie, en heb dat omgezet in heel veel dingen aanpakken.
Mijn administratie van het afgelopen½ jaar weggewerkt.
Veel telefoontjes gepleegd en daardoor veel aanmaningen niet hoeven betalen:-)
De kamer verbouwd. (had even zin in een nieuwe look in huis)

De ‘oude’ look herinnerde me teveel aan het overleven van afgelopen jaar.
Heel veel rommeldingen weggedaan. (Het afgelopen jaar was er praktisch niets gedaan in huis).
De tuin aangepakt….en ga zo maar door.
De herfstvakantie was heerlijk! Heb gefungeerd als taxi chauffeur voor de kids.
Halen, brengen….van Walibi Halloween, bioscoop, tot vrienden.
Verder zijn we heerlijk nog 2 dagen naar Utrecht geweest.
Lekker in de stad geslenterd en op een terras aan de oude gracht gezeten.
Het weer was namelijk super.

Annedike en Matthijs (oudste zoon)

Annedike, Matthijs en Yannick ,
de jongste zoon. (Roos-Anne was er niet bij.)

We mochten logeren in het huis van super goede vrienden, en het voelde echt als een korte vakantie.

We hadden de Domtoren nog willen beklimmen, maar helaas hadden we daarvoor moeten reserveren.
Het had me wel een prestatie geleken na alle ellende van afgelopen jaar.

 Morgen gaat het ‘gewone’ leven weer beginnen!
De kids naar school en ik naar mijn werk.(nog niet volledig hoor!)

Natuurlijk heb ik ook nog mijn ‘huil’ momentjes, en kan me soms ook wel alleen voelen.
Afgelopen jaar is me niet in de ‘koude kleren’ gaan zitten.

Gisteravond was de hemel super helder en een ontelbare hoeveelheid aan sterren.
En wat zag ik???….Een vallende ster!
Ik mocht een wens doen:-), maar die houd ik voor mezelf.
Laatst vroeg een zeer goede vriend van mij of ik nu weer ‘happy’ ben.
Natuurlijk ben ik blij dat ik nu weer ben waar ik ben.
Maar dat ik veranderd ben door afgelopen jaar is een ding wat zeker is.

Ik blijf positief ingesteld, maar er zit wel een kras op de plaat.
Tijd heelt alle wonden, maar de littekens zullen zichtbaar blijven. (letterlijk en figuurlijk).
Het klinkt cliché maar leef vanuit je hart. Het leven duurt maar even!

Carpe Diem.

liefs Annedike