Annedike | Archief

Lieve allemaal,

Wat een jaar……

Om te beginnen:

zo’n 50 x een injectienaald in mijn lijf gekregen.

Ik ben de tel kwijt van het aantal onderzoeken dat ik heb gehad.

2 operaties: de schildwachtklieren, en een borstbesparende operatie.

6 chemokuren.

26 bestralingen.

12 x een narcose.

10 ECT behandelingen.

Waarom heb ik zolang niets geschreven?

Na de bestralingen is het bergafwaarts met me gegaan. Het herstel ging super langzaam, of om eerlijk te zijn het ging steeds slechter met me. Om de dag had ik een heel zwaar gevoel in mijn lijf, kreeg zware hoofdpijnen, en ging steeds slechter slapen. Ik startte met een revalidatieprogramma, maar niets mocht baten. Ik wist niet meer hoe ik de dag door moest komen, en er kwam niets meer uit mijn handen. Alles werd opgehangen aan de zware behandelingen die ik had ondergaan, en ik moest het de tijd geven.

Toch nog een weekje met Roos-Anne en Yannick naar Ameland op vakantie geweest, maar ook dat gaf geen verlichting.

Medicijnen hielpen niet en op een gegeven moment is er kortsluiting ontstaan in mijn bovenkamer.
Ik heb me vrijwillig op laten nemen en kwam terecht op de PAAZ afdeling te lelystad.

Gezien mijn bekende voorgeschiedenis kwam ik direct in aanmerking voor ECT behandeling.

6 weken heb ik vertoeft daar. Het herstel ging langzaam maar er zat wel verbetering in.

Na de 10e ECT behandeling werd ik weer helder wakker:-) Om precies te zijn:
Op 23 september j.l. is het licht weer aangegaan. Een dag om nooit meer te vergeten.
Na de donkerste tunnel waar ik in heb gezeten was er licht aan het einde van die tunnel.

Inmiddels ben ik alweer 2 weken thuis. En kan eindelijk weer voorzichtig mijn leven op gaan bouwen. De kinderen zijn weer bij me, ik ben alweer een paar uurtjes naar mijn werk geweest, en ga rustig beginnen met reïntergreren. En verder krijg ik ook de nodige nazorg en controles. Er is nu pas ruimte voor verwerking en het een plek geven van alles.
Iedereen die me gesteund heeft afgelopen jaar ben ik enorm dankbaar.
Mijn echte vrienden heb ik zo wel leren kennen.

Ze blijven vrienden voor het leven!

Natuurlijk blijven sommige dingen ‘spannend’.

De grootste vraag zal de komende tijd blijven:

Zal de kanker wegblijven? Maar ik ga me niet door angst laten lijden.
Angst is een slechte raadgever.
Ik wil weer van het leven gaan genieten, en iedere dag is er één.

Tot slot vond ik dit gedicht en dat wil ik jullie graag meegeven:

‘Altijd die vragen’.

Altijd die vragen
zingende zagen
over of
er nog wel een toekomst is
waardoor je dan vandaag weer mist
en terwijl de tijd verglijdt
met spijt van gisteren
met angst voor morgen

vergeet je te leven.

Liefs Annedike

Mijn nieuwe ‘look’.

 Met eigen haar!!

Lieve Allemaal,

Nog 1 station…van de chemokuren. a.s. vrijdag. Daarna hang ik de vlag uit (na een week of 2) en kan ik overstappen op de volgende trein in dit traject. De trein gaat minder snel maar onderweg gebeuren  mooie dingen. Bijzondere gesprekken heb ik tijdens deze treinreis. En ook bijzondere ‘uit’ en ‘in’zichten.

Lichamelijk wordt de treinreis steeds zwaarder. Ik moet meer ‘werken’om de trein rijdende te houden. Het gevoel in mijn vingers en tenen is weg. Door de chemo’s zijn inmiddels de zenuwen hiervan aangetast. En dit kan heel lang gaan duren voor dit zich weer hersteld. (als het al hersteld?)  En daardoor is  lopen en ook bijv. typen, sms’en moeilijker. Het wordt steeds moeilijker om te accepteren dat ik in een lijf zit dat heel veel beperkingen heeft. Maar ik leer wel om daar mee om te gaan en het toch vooral te aanvaarden. Hoe meer ik er tegen vecht hoe meer ik last heb van mijn lichamelijke beperkingen. Accepteren en aanvaarden helpen me het beste de dag door. En ooit zal de zon ook voor mij weer gaan schijnen.

Alhoewel ik laatst wel heb staan huilen toen ik een bord eten ‘gewoon’ uit mijn handen liet vallen. Vanwege het gevoel dat weg is in mijn handen.  Wat een zooitje….

Na dit alles wil ik in een trein stappen waarvan ik zelf het kaartje koop. Maar voorlopig is de reis bepaald…

liefs Annedike