Annedike | Archief

Gesprekken tijdens de treinreis…

Lieve allemaal,

De trein blijft rijden, al is het over bergen en dalen. Het is een zwaar traject. Nog twee chemo’s te gaan… Lichamelijk begint het er allemaal steeds meer in te hakken. Als mensen me bellen en/ of spreken vragen ze hoe het met me gaat? Dan zou ik normaal gesproken zeggen dat het goed met me gaat. Maar ik zou liegen als ik dat zou zeggen. Het gaat niet goed. OK in mijn hoofd wel, ik ben niet depressief, en ik weet waarvoor ik het doe. Maar dat wil niet zeggen dat ik me toppie, joppie voel. Dingen die ik er eerst tussendoor deed en niet overnadacht zijn nu min of meer een dagtaak geworden. Mijn wereldje is klein aan het worden. Het is aan alle kanten overleven. Niet klagen maar dragen zeg ik tegen mezelf. Nog ‘maar’ twee chemo’s te gaan. En dan pas gaan nadenken over de rest…Ik moet mezelf aan de praat houden, en ondanks mijn lichamelijke beperkingingen probeer ik vooral de 2e en 3e week van de chemokuur afleiding te zoeken. De muren thuis komen op me af. Auto rijden gaat in week 2/3 prima. Geeft een bepaald gevoel van vrijheid.

Mensen hebben het druk, had ik ook voor ik in deze trein stapte, de aandacht wordt wat minder. Vind ik ook niet erg. Da’s normaal. Life go’s on.

Eigenlijk heb ik nu ook veel te veel tijd om over dingen na te denken. Om er maar een paar te noemen. Wat is de zin van het leven? Waar kan ik nu nog mijn drijfveer en energie vandaan halen? Vind ik ooit die prins op het witte paard nog? (lekker belangrijk nu). Etc… En weet je ik kan jullie deze vragen niet beantwoorden. Het enige wat ik weet is dat ik nog niet dood wil. Daar wil ik nog graag mee wachten. Dus blijkbaar is dat overlevingsmechanische erg groot.

Alle maskers vallen af. Er blijft niet meer zoveel van je over als je in de trein gestapt bent waar ik in zit. In gesprekken met vrienden kom ik tot diepgang waar ik anders nooit gekomen was. En dat is heel erg waardevol. Zo had ik het met mijn vader over begraven of cremeren. En eigenlijk wil ik daar nog helemaal niet over nadenken. Maar door het traject waar ik in zit word ik wel met de neus op de feiten gedrukt. Natuurlijk ga ik voor genezing. Maar ik ben me wel zeer bewust van de vergankelijkheid van het leven.

Ik hoop voor jullie dat jullie leven zoveel mogelijk zijn gangetje gaat, en dat je je kunt ergeren aan de kleinste dingen.

Maar één ding: Niets is vanzelfsprekend!!!

liefs Annedike

De trein rijdt verder…

Op de valreep toch nog maar even een bericht op mijn weblog. Deze chemokuur viel zwaar, zowel lichamelijk als ’tussen de oren”. Het herstel duurde veel langer dan met de 2e chemokuur. En ik vind het echt NIET meer leuk. Was het dan ooit leuk vroegen vrienden van me. Nee natuurlijk niet, maar nu was het echt niet meer leuk. Niet meer de dingen doen die ik wil doen, puur omdat ik teruggefloten word door mijn lichaam.

Ook privé gebeurden er vervelende dingen. Het gaat nml met Arie helemaal niet goed. (mijn ex).

Hij is rond oud en nieuw finaal ingestort. Zakelijk gezien gaat het op zijn minst gezegd super slecht, zijn financiële reserves raken op (of zijn op) en ook psychisch gezien gaat het ronduit slecht met hem. Inmiddels heeft hij professionele hulp. Dit is/was natuurlijk met name voor de kinderen weer een extra knal. Maar ook voor mij. Want ook voor mij heeft dit consequenties. Denk aan alimentatie, en natuurlijk extra zorg voor de kinderen. Pfff houdt het dan nooit op??? Dit heeft denk ik ook absoluut meegespeeld dat deze chemokuur er extra zwaar inhakte.

 Maar er is ook goed nieuws! Vorige week heb ik weer een MRI-scan gehad, en vandaag de uitslag. De tumor is half zo groot als dat ie was. Goed geslonken dus. De chemotherapie slaat dus goed aan. Alleen is het nog steeds niet zeker of ze mijn borst kunnen sparen. Want ik kreeg vandaag ook te horen dat de tumor een sateliet heeft, deze zit ongeveer één cm van de tumor. Dit kwam voor mij wel weer als een verrassing. Na de laatste chemo moet ik weer door de MRI en dan kunnen ze het pas echt goed gaan beoordelen.

Morgen chemokuur nummer 4. En dan ga ik pas echt aftellen. (wat de chemo’s betreft).

Liefs Annedike