Annedike | Archief

Zeewolde, 30 oktober 2010

Lieve allemaal,

Hoe snel kan je leven veranderen…Voor mijn gevoel ben ik sinds vorige week in een verkeerde sneltrein gestapt. En eigenlijk kan die trein me nu ook niet snel genoeg gaan.

Er komt een vrouw bij de dokter…

Een kleine twee weken geleden ontdekte ik iets in mijn linkerborst waarvan ik dacht. Hè volgens mij heb ik dat nog nooit eerder daar voelen zitten. Na een paar dagen nog eens voelen en het zat er nog steeds. Vorige week vrijdag naar de huisarts en hij was niet echt ongerust. Ach iedere vrouw voelt weleens wat, hormonen etc. Maar om alle onrust weg te nemen toch maar even voor de zekerheid een mammografie laten maken.Zo gezegd zo gedaan dus afgelopen maandag vanuit mijn werk (in mijn nette mantelpakje) ff naar Harderwijk voor een mammografie. Wacht u maar even mevrouw Grandia (na de mammografie) dan krijgt u wsl zo te horen dat u naar huis mag.

Maar het script liep anders. Ik mocht niet naar huis….Ze wilden toch graag een echo maken.En tja op die echo zag ik zelf ook wel dat die zwarte vlek daar niet hoort te zitten.

We gaan wel snel mevrouw, u mag er over nadenken, we willen nml toch ook wel een aantal biopten nemen. Hoezo nadenken: was mijn antwoord. Ik lig hier nu toch. Ja maar mevrouw, bent u alleen, kunt u iemand bellen, heeft u een partner etc. Ach, zei ik, sommige dingen moet je alleen doen in je leven. En ik ga nu echt niet tegen een boom rijden.

 Dus hup dacht ik, geen tijd te verliezen zet die naald er maar in. Daarna kwam de spanning er wel uit! Ik heb even zitten rillen als een rietje, en begon ook te klappertanden. Vreemd hoe je lichamelijk reageert als het blijkbaar even wat veel is.

 Afgelopen woensdag voelde alsof ik naar de rechtbank moest. Toen kreeg ik namelijk de uitslag.

 Alsof ik die dag het vonnis te horen kreeg. Die nu de komende tijd gaat bepalen.

 Het vonnis luidde borstkanker.

Gisteren ben ik voor een MRI scan geweest, en dat vond ik geen pretje. Af en toe moest ik een soort van paniek aanval onderdrukken. De meest bizarre dingen hebben in dat half uur door mijn hoofd gespookt. Van straks valt de stroom uit tot ze vergeten me en straks lig ik hier maandag nog.

 Hoe moet dat voor die mensen in die mijn geweest zijn?

A.s maandag krijg ik de uitslag, deze is bepalend voor de komende behandelingen en de mogelijkheden. Vooralsnog is mijn hoop gevestigd op een borstsparende operatie. En deze hoop ga ik tot maandag maar even houden.

 Gisteren heb ik na het douchen even bloot voor de spiegel gestaan, en mezelf afgevraagd hoe ik er over een tijdje uit als zien. Gehavende linkerborst, kaal koppie, pruik, protese? Ik wacht het allemaal maar af. Dit weekend heb ik gelukkig voldoende afleiding. Ik ben erg blij met mijn kinderen, mijn familie en vrienden, en ga jullie hard nodig hebben de komende tijd.

Ook deze strijd ga ik aan, ik ga knokken tegen die 2,5 cm foute cellen in mijn lijf. Het voelt nu als een tijdbom en hoe eerder die onklaar gemaakt gaat worden hoe beter het is.

 Laat het nu ook maar snel gebeuren allemaal.

 Wordt vervolgd…..

 liefs Annedike