Perron 2 West.
Perron 2 West.
Lieve allemaal,
Inmiddels is er een week ‘verstreken’ na de 1e chemokuur. En helaas gebeurden er in deze week ook weer dingen die ik niet had ingecalculeerd.
Vorige week vrijdag, voor ik aangesloten werd op de chemokuur, kreeg ik de uitslag van de schildwachtklieren. Helaas kreeg ik de mededeling dat ze in alle klieren uitzaaiingen hadden gevonden en dat dit betekent dat straks (volgend jaar) ook de rest van mijn okseltoilet eruit moet en nog meer bestraald ga worden.
De chemokuur ondergaan valt tot op heden niet helemaal tegen. Van afgelopen zaterdag tot afgelopen dinsdag ben ik wel zo’n beetje van de wereld geweest. Dit vanwege het simpele feit dat ik verschrikkelijk/ontzettend moe was en voor mijn gevoel 3000 kg in beweging moest zien te krijgen als ik even een kopje thee wilde gaan zetten. Maar sinds afgelopen woensdag kom ik weer wat meer tot de bewoonde wereld en het land der levenden.
Afijn, ieder rondzwervend fout celletje wordt de komende tijd opgeruimd door de chemokuur. En zo was het me ook verteld. Althans, dat dacht ik tot afgelopen woensdagavond 19.00 uur……..
De telefoon…het ziekenhuis….zoals iedere week hadden ze ook deze week weer multidiciplenair overleg en daar hebben ze besloten, vanwege de uitzaaiingen in de lymfeklieren, dat ze toch willen weten of er niet al uitzaaiingen in mijn lichaam zitten. Nog meer onderzoeken, op zeer korte termijn, want ik ben al met de chemokuur begonnen en anders krijgen ze een vertekend beeld.
Ik kan jullie vertellen dat dit telefoontje zeer rauw op mijn dak kwam, en sindsdien slaap ik ook een stuk onrustiger. Ik krijg het woord uitzaaiingen niet meer uit mijn hoofd.
Ik wil optimistisch en positief blijven, maar het wordt me niet makkelijk gemaakt.
Gisteren heb ik de 1e onderzoeken alweer gehad. Deze waren van mijn longen en lever.
Volgende week donderdag mag ik nog een keer naar Amersfoort voor een botscan.
Volgende week vrijdag, 3 december 2010. De dag van het vonnis.
Dan krijg ik de uitslag van de onderzoeken.
En tot die tijd…..geen idee….proberen niet te piekeren, want dat heeft geen zin. Herstellen van de chemokuur, een beetje afleiding proberen te zoeken, etc….
De emotionele 8 baan waar ik in zit beschrijf ik hier niet helemaal.
Gelukkig kan ik mezelf snel herpakken, en heb lieve mensen om me heen.
Het is huilen, lachen, vallen, opstaan en weer doorgaan……..
Liefs Annedike
Lieve Annedike,
Dappere optimistische dame! Wat er ook gebeurt, het zal goed komen, hoe dan ook. Weet dat je de strijd niet alleen strijdt, kijk maar eens hoeveel mensen er om je heen staan. Iedereen draagt zijn eigen steentje bij, en zo maken we een paadje waar jij wat makkelijker overheen kan lopen. Ik gooi er met liefde ook wat steentjes bij, al ben ik met mijn klunzigheid natuurlijk wel in staat om er ook 1 op je voet te gooien…
Maar ik doe mijn best en zal ook proberen zo weinig mogelijk parkeerkaartjes kwijt te raken zodat we niet teveel met slagbomen hoeven stunten.xxx
Lieve Annedike,
Het pad gaat niet over rozen…wat heb jij weer een knal voor je kop gekregen met de uitslag van die uitzaaiingen in je lymfeklieren. Ik weet zeker dat je er sterker uitkomt, maar meid wat moet je meemaken. Was het maar zo’n ordinaire ziekenhuis-soap-televisieserie waar het zich allemaal afspeelde, maar helaas het gaat om jou in het echt.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik aan je denk en hoop dat je je aan al je dierbaren om je heen kunt optrekken. Er zijn heel veel mensen die van je houden en er voor je willen zijn! Laat je ook ondersteunen en durf om hulp te vragen voor die arm om je heen en die schouder en een knuffel.
Lieve meid, slaap lekker en succes met het onderzoek en de volgende kuur.
Corinne