Bestemming traject: Beter worden!…
Lieve Allemaal,
Goed nieuws!!! Gisteren om 15.15 uur zaten Marlies en ik in de wachtkamer te wachten tot we aan de beurt waren. Het was iets uitgelopen bij Dr Ropela dus zou het nog een kwartier langer duren voor ik de uitslag te horen kreeg. Na een paar minuten kwam ze er aan lopen om de volgende patiënt mee te nemen. Ze draait zich om, kijkt ons aan en zegt met een blij gezicht: “Het is goed”. Ik kan jullie niet vertellen wat er toen van me af viel. Marlies en ik keken elkaar aan, begonnen te huilen en zijn elkaar om de nek gevlogen. We hebben elkaar in de arm geknepen, we dromen toch niet hè? Ze vertelde het net echt? Geen uitzaaiingen, ik kan weer beter worden!
Later waren we aan de beurt en heeft ze ons uitgebreid geïnformeerd. Het ‘enige’ dat ze gevonden hebben is een galsteen 🙂 Ook daar ben ik te jong voor, maar zolang ik daarvan geen klachten heb mag ie blijven zitten.
Hoe blij je kunt zijn dat ze ‘slechts’ een galsteen hebben gevonden en geen uitzaaiingen. Beter dan andersom!
Afgelopen week was één van de spannendste weken van mijn leven. Met gisteren als spannendste dag van 2010.
Waar ik heel warm van word is dat er zoveel lieve mensen (familie, vrienden, collega’s kennissen) met me meegeleefd hebben afgelopen week, en meeleven. Voor jullie is/was deze uitslag minstens zo spannend als voor mij om te horen.
Natuurlijk heb ik nog een hele weg te gaan. Maar het doel is beter worden. Met die bestemming van dit traject was ik al begonnen en ga nu verder met deze reis. Dan maar kaal de komende tijd, de chemokuren doorstaan en straks een minder mooie linker borst, of misschien een geamputeerde linkerborst want het is nog niet zeker of ze mijn linkerborst kunnen sparen. Het boeit me niet. Beter worden is het enige dat telt!
Morgen gaat mijn haar eraf. Sinds gisteren begint het erg uit te vallen. Lyanda (kapster en inmiddels ook vriendin) komt morgen om mijn haar te knippen want ik wil niet meemaken dat ik komende week overal haren ga tegenkomen. Zal ook wel even confronterend zijn maar ik vind het inmiddels veel minder erg.
Dat kaal worden is tijdelijk, mijn haren gaan volgend jaar na de chemokuren wel weer groeien. En wie weet wat voor mooie haardos ik terug ga krijgen.
Fijne Sinterklaas allemaal! (mijn mooiste cadeau heb ik gisteren al gekregen!)
Veel liefs Annedike
