Perron 2 West.
Perron 2 West.
Lieve allemaal,
Inmiddels is er een week ‘verstreken’ na de 1e chemokuur. En helaas gebeurden er in deze week ook weer dingen die ik niet had ingecalculeerd.
Vorige week vrijdag, voor ik aangesloten werd op de chemokuur, kreeg ik de uitslag van de schildwachtklieren. Helaas kreeg ik de mededeling dat ze in alle klieren uitzaaiingen hadden gevonden en dat dit betekent dat straks (volgend jaar) ook de rest van mijn okseltoilet eruit moet en nog meer bestraald ga worden.
De chemokuur ondergaan valt tot op heden niet helemaal tegen. Van afgelopen zaterdag tot afgelopen dinsdag ben ik wel zo’n beetje van de wereld geweest. Dit vanwege het simpele feit dat ik verschrikkelijk/ontzettend moe was en voor mijn gevoel 3000 kg in beweging moest zien te krijgen als ik even een kopje thee wilde gaan zetten. Maar sinds afgelopen woensdag kom ik weer wat meer tot de bewoonde wereld en het land der levenden.
Afijn, ieder rondzwervend fout celletje wordt de komende tijd opgeruimd door de chemokuur. En zo was het me ook verteld. Althans, dat dacht ik tot afgelopen woensdagavond 19.00 uur……..
De telefoon…het ziekenhuis….zoals iedere week hadden ze ook deze week weer multidiciplenair overleg en daar hebben ze besloten, vanwege de uitzaaiingen in de lymfeklieren, dat ze toch willen weten of er niet al uitzaaiingen in mijn lichaam zitten. Nog meer onderzoeken, op zeer korte termijn, want ik ben al met de chemokuur begonnen en anders krijgen ze een vertekend beeld.
Ik kan jullie vertellen dat dit telefoontje zeer rauw op mijn dak kwam, en sindsdien slaap ik ook een stuk onrustiger. Ik krijg het woord uitzaaiingen niet meer uit mijn hoofd.
Ik wil optimistisch en positief blijven, maar het wordt me niet makkelijk gemaakt.
Gisteren heb ik de 1e onderzoeken alweer gehad. Deze waren van mijn longen en lever.
Volgende week donderdag mag ik nog een keer naar Amersfoort voor een botscan.
Volgende week vrijdag, 3 december 2010. De dag van het vonnis.
Dan krijg ik de uitslag van de onderzoeken.
En tot die tijd…..geen idee….proberen niet te piekeren, want dat heeft geen zin. Herstellen van de chemokuur, een beetje afleiding proberen te zoeken, etc….
De emotionele 8 baan waar ik in zit beschrijf ik hier niet helemaal.
Gelukkig kan ik mezelf snel herpakken, en heb lieve mensen om me heen.
Het is huilen, lachen, vallen, opstaan en weer doorgaan……..
Liefs Annedike