Annedike | Archief

De trein raast door…

Vooral in mijn hoofd. Vanaf volgende week ga ik echt patiënt worden. Dinsdag de 1e operatie. Het begin van het traject van behandelingen.

Vandaag voel ik me voor het eerst zwaar kut om het maar even plat te zeggen. Langzaam begint het besef tot me door te dringen dat het om mij gaat. Ik voel me moe en uit het veld geslagen.

 Vorige week voorlopig afscheid genomen van mijn werk. Ben na de lunch snel weggegaan en heb even een potje zitten janken in de auto. Komende tijd moet ik gaan wijden aan een geheel ander project. Geen eigen keus maar wel prioriteit nummer 1.

Wat ik vandaag heel erg mis is een ‘maatje’ waar je even lekker tegen aan kunt kruipen. Ik voel me gewoon een beetje alleen.

Het onbereikbare en ongrijpbare zal denk ik altijd deel uit blijven maken van mijn leven.

 Liefs Annedike

‘Zomaar’ een droom….

Vannacht was ik in het huis van mijn oma. Mijn oma is 19 jaar geleden overleden, maar vannacht pakte ze mijn hand. We liepen door haar huis. Haar huis is zo’n oude ‘monumentale’ boerderij in de Betuwe.

Ik herkende alles. Op een gegeven moment nam ze me mee en opende een deur. We kwamen in een heel andere wereld terecht. Alsof ze me wilde laten zien waar ze nu is. Het was daar erg mooi en vredig. Een oase van rust.

Vervolgens werd ik wakker, badend in het zweet en voelde koortsachtig aan.

 Even was mijn oma bij me en heeft me ‘aangeraakt’.

Liefs Annedike